De Talmoed

”De Mondelinge Wet” is erg belangrijk omdat het helpt om de geschreven Torah uit te leggen. Bijvoorbeeld, het gebod ‘niet doden’ lijkt misschien heel eenvoudig, maar hoe zit het als je jezelf moet verdedigen als je leven in gevaar is? De traditie van de Mondelinge Wet beschrijft precies hoe de 613 wetten in de Torahrol moeten worden nageleefd.

Toen de tweede Joodse Tempel in Jeruzalem werd verwoest, moest het Joodse volk zich verspreiden en in verschillende landen gaan wonen. Er was een grote angst dat de Orale Wet verloren zou gaan. Daarom werd het uiteindelijk opgeschreven en de Misjna genoemd.

Dit betekende dat de mondelinge wet van generatie op generatie kon worden doorgegeven, zonder dat men zich zorgen hoefde te maken dat het vergeten of veranderd zou worden…

Zelfs met de extra informatie en voorbeelden in de Misjna, waren veel rabbijnen het oneens over hoe sommige Torahwetten precies geïnterpreteerd en uitgevoerd moesten worden. Deze discussies (of beleefde argumenten!) werden allemaal vastgelegd in een ander boek genaamd de Gemara.

De ”Misjna” en de ”Gemara” samen staan bekend als de “Talmoed”.

Pagina’s van de Talmoed zijn op een bepaalde manier ingedeeld, zoals je kunt zien in de afbeelding hieronder. Bovenaan staat de naam en het nummer van het hoofdstuk. In het midden staat de Misjna-tekst (Mondelinge Wet) gevolgd door de Gemara (bespreking ervan). Aan de rechterkant staat uitleg van Rashi (een grote rabbijn uit de 11e eeuw) en aan de linkerkant staan ‘Tosafot‘ (aanvullend commentaar) van andere rabbijnen uit de 12e en 13e eeuw. Aan de randen vind je verwijzingen naar de Torah-tekst, maar ook definities van woorden en verwijzingen naar andere verwante ideeën door rabbijnen uit de 17e en 19e eeuw.